We passed upon the stairs We spoke of was and when Although I wasn't there He said I was his friend Which came as a surprise I spoke into his eyes I thought you died alone A long long time ago Դեվիդ Բոուի - Երեխանե՜ր։ Դիմավորե՜ք ձեր նոր համադասարանցուն։ Անունը Գայ է։ Գայ Միրդինյան։ Ընկեր Բաբայանը մեր մաթեմի դասատուն ու նաև դասղեկն էր։ Գիրուկ, քառասունն անց կին էր, մազերը՝ սպիտակող, հումորով, էներգիան ու խարիզման՝ տեղը։ - Լավ կնայեք, չէ՞։ Չիմանամ նեղում-մեղում եք, հա… Դասարանո

— Բարև ձե․․․ — Սարքից թերթիկ վերցրե՛ք ու հե՛րթ կանգնեք, — առանց Տիգրանի վրա նայելու` ասաց ճղճղան ձայնով կինը։ Տիկնոջ ճակատը թաքնված էր անձրևանոց հիշեցնող մազափնջի տակ, իսկ շպարի շերտն այնքան հաստ էր, որ որոշ հատվածներում արդեն ճաքել էր։ Վագրենավոր վերնաշապիկին ամրացրած մետաղական պիտակի վրա գրված էր «Ռոմելլա»։ — Չէ՛, ես ուրիշ հարցով եմ․․․ — Տղա՛ ջան, բոլորն էլ ուրիշ հարցով են, — Ռոմելլայի ձայնը գրատախտակ քերծող եղունգի պես էր հնչում։ — Հարցերի համար էլ են թերթիկ քաշում։ — Ե-ե

Он в руки воздух взял, который был осязаемее воска. И понял, что сидеть в конторе — неважный метод руководства. Владимир Уфлянд Նա բուռը օդ վերցրեց՝ Մեղրամոմից էլ մածուցիկ: Բայց դե հոգուն կպած էր ցեց. Որ կյանքը նեղ է, հանց խցիկ: Վլադիմիր Ուֆլյանդի մոտիվներով Կենտրոնը դատարկոտ էր դեռ, արտասահմանցի համարյա չկար, սովորական մարդ էլ քիչ էր, չնայած վտարանդի արցախցիների համար իրեր դեռ հավաքում էին Թորգոմի սիրած այգում, բայց էնտեղ էլ մարդ չկար, բացի մի աղջկանից, Թորգոմը բերեց մի քանի

-Զարթուն ե՞ս։ -Հա, բարձրացի։ -Մենակ ե՞ս։ -Երգարացնըմ ես։ Սևազգեստ, բարձրահասակ անձնավորությունն արագ անջատեց հեռախոսը։ Մի քանի վայրկյան անշարժ կանգնեց մուտքի մոտ՝ սառը, խոնավ գիշերվա օդի մեջ։ Նրա շնչից թեթև գոլորշի էր դուրս գալիս, որը խառնվում էր քաղաքի մշտական մառախուղին։ Ապա խորը ներս քաշեց գարշահոտ, էժանագին ծխախոտի ծուխը թոքերի մեջ, պահեց մի քանի վայրկյան, հետո դանդաղ բաց թողեց։ Ծուխը խառնվեց մառախուղին ու անմիջապես անհետացավ։ Մատների մեջ պահելով դեռ կիսավառ գլանակը, մ

Աղբավայրը խիտ է։ Այն կազմված է տասնամյակներով լցված, իրար գլուխ հավաքված աղբից։ Որոշ տեղերում պատ է կազմում։ Գարշահոտ է ու ծուխ։ Տարածքը մեծ է, տարիներ շարունակ աշխատանքներ են տարվել կրակի ու ծխի օջախները մարելու, սակայն այն բաղկացած է հազարավոր տոննա կենցաղային և տարբեր թափոններից և կատարված աշխատանքները չնչին են, անօգուտ։ Հրդեհի ժամանակ կրակը մտնում է խորը շերտեր և ներսում մլմլում, որից և անընդհատ ծուխ է։ Այրման ընթացքում արտանետվում են գազեր։ Համացանցը հուշեց, որ աղբանոցը

Սենյակում մութ էր: Կինն ընկած էր հատակին ու չէր շարժվում: Սև կերպարանքը նստած էր բացված պատուհանի գոգին: Լուսնի լույսի տակ աղոտ նշմարվում էր նրա մարմինը պատող սև մորթին, փայլում էին գիշատիչ աչքերը: Կերպարանքի թաթերում նորածին երեխա էր: Խոհանոցային դանակով զինված տղամարդը փորձեց կանգնեցնել նրան, բայց գիշերային արարածը պատուհանից դուրս ցատկեց ու անհետացավ խավարի մեջ` իր հետ տանելով երեխային: ԷՊԻԶՈԴ 1 ՀՐԵՇՈՐՍՆԵՐԸ Երևանյան ցրտաշունչ գիշերներից էր: Թանձր մառախուղը շղարշել էր գովա

У Корбюзье то общее с Люфтваффе,что оба потрудились от душинад переменой облика Европы.Что позабудут в ярости циклопы,то трезво завершат карандаши. Иосиф Бродский Իսկ Կորբյուզյեն՝ ուրիշ տեսակ Լյուֆտվաֆֆե. Աշխատասեր երկուսն էլ ուշ-ուշի՝ Կտրած քթով կերպար ստացավ Եվրոպան: Թե քար թողեց քարին միաչք ցիկլոպը՝ Էն տքնաջան մատիտը կհուշի: Հովսեփ Բրոդսկի ** -Չես աշխատու՞մ: Ես մասնագետ չեմ: Ես ընդամենը միջնորդ եմ: Իմ աշխատանքից շատ բան չի կախված: Եվ, ճիշտ ասած, էսօր աշխատելու հեչ հավես չո

1 Կիսամութ սենյակ էր։ Նոթբուքի էկրանից թույլ ճառագող սպիտակակապտավուն լույսը ճեղքում էր ծխով թանձրացած խավարը, որից հազիվ երևութանում էին սեղանի խճճված ու փոշոտ մակերեսը, դիմացի պատից կախված լարերը, որոնց վրա մերթընդմերթ ինչ−որ կարմիր լույս էր թրթռում, ինչպես նաև անկյուններում հանգրվանած որոշ սարքեր։ Կողքի պատից սև մեծ պարկ էր կախված, որ առաջին հայացքից շատ դժվար էր նշմարել։ Միջավայրը թվում էր հանգիստ, սակայն այդ հանգստության մեջ կար անհանգստություն՝ տարօրինակ երանգով, որը պա

973: Հենց 973: Այդքան է Կասկադի աստիճանների քանակը: Մհերը վստահ էր, որովհետև ինքն էր հաշվել: Դեռ երեխա էի, իսկ դուք գիտեք՝ որքան են երեխաները հավատում համընկնումների և տարատեսակ օրինաչափությունների: Հեշտ է, երբ կան օրինաչափություններ, որոնց վրա կարելի է հենվել: Բոլորն ասում էին, թե Կասկադի աստիճանները հենց 1000 հատ են, իսկ Մհերի մոտ աստիճանների այդպիսի հստակ քանակը կասկած էր առաջացնում, և այո, հաշվելուց հետո նա պարզեց որ դրանք ոչ թե 1000 են, այլ 973-ը, սակայն Կասկանը դրան

Գլուխ 1 Ինչ զով գիշեր է* Գարուն էր: Այն բացառիկ գարուններից, երբ դանդաղ վայելում ես եղանակի փոփոխությունը, ոչ թե ձմեռային վերարկուից միանգամից անցնում կարճաթև շապիկի: Եվ Հարությունը փորձում էր հնարավորինս օգտվել եղանակի կարճատև շռայլությունից: Ցերեկը չէր կարողանում՝ աշխատում էր գրասենյակում: Բայց երեկոյան, երբ երկինքը նմանվում էր կապույտ թավշի, որի վրա Անահիտ աստվածուհին գոհարներ էր սփռել, Հարությունը վերջապես վայելում էր գարնան զովը: Հագնում էր թեթև վերարկուն, դուրս գալիս գ

«Զգուշացե՛ք, դռները փակվում են․ հաջորդ կայարանը՝ Թագավորության հրապարակ», - հայտարարեց կնոջ ձայնը բարձրախոսից: Արդեն փակվող դռների արանքից հասցրեց ներս խցկվել երկար վերարկուով ու փողկապով մի տղամարդ։ Գնացքը հետզհետե թափ առնելով առաջ սլացավ դեպի մութ թունել` ավանդական ռիթմիկ ձայնն արձակելով։ Դըդըխ-դըդըխ… դըդըխ-դըդըխ… Վագոնը լեփ-լեցուն էր Երևաանը բնակեցնող բոլոր խայտաբղետ ցեղերի ներկայացուցիչներով՝ մարդիկ, օրկեր, էլֆեր, թզուկներ, նոխազոտներ: Ոմանք հաջողացրել էին գրավել նստատեղ

Օդից քարեր քամելու անօգուտ շնորհը Լուսինե Շահնազարյան Արմքոն գիտական Ֆանտաստիկայի և ֆենթըզի մրցույթի այս տարվա հաղթող պատմվածքը մի հատկանշական տեսարան ունի։ Երկու ընկերների միջև առաջացած քաղաքական անդունդն այլևս անհնար է անցնել մանկության ու անցյալի ջերմ հիշողությունների հաշվին։ Գլխավոր հերոսը պետք է որոշի արդյոք վաղեմի ընկերոջը՝ Սյոմիկին, վերջապես կդիմի որպես «Սիմոն»՝ ըստ վերջինիս պահանջի։ Այս լուռ վարանումը մի ամբողջ ներքին բանակցություն է արժանապատվությունից կառչելու ու մի

Ավարտվել է աշխատանքների գնահատումը: “ՔԱՂԱՔ” նախագծի գնահատման պատասխանատու Լուսինե Շահնազարյանը անանուն գնահատման արդյունքում առանձնացրել է գործերի առաջին վեցյնյակը և այն գործերը, որոնք հետագայում կընդգրկվեն հնարավոր ժողովածուի մեջ: Առաջին վեցնյակ՝ 1. Քարկտիկ, հեղինակ՝ Գևորգ Տեր-Գաբրիելյան: 2. Խնձորենիների կղզի, հեղինակ՝ Լևոն Մկրտչյան: 3. Մանուշակագույն աղավնիներ, հեղինակ՝ Արևիկ Կոստանյան: 4. Կադաստր Կամ Չարի Կացարան, հեղինակ՝ Սիմա Սեդրակյան: 5. Անդրաքաղաքը, հեղինակ՝ Արթուր Ա

Աշխատանքների ընդունման վերջնաժամկետը երկարացվել է մինչև 2026 թ. մարտի 1։

Քնել չի լինում... Հիմա, երբ այնպես ուզում եմ քնել, Ամե՛ն, ամե՛ն ինչ մտքիցս հանել: Հայացքներս՝ անփակ՝ թափառում են լուռ - Ու միտքս, տարտամ, դեգերում է մութ Դաշտերում տխուր: Եղիշե Չարենց «Անքուն Գիշերին», հատված ԱՆՔՈՒՆ ԳԻՇԵՐ Առավոտ էր, իմ բնակարանի լուսապայծառ առավոտներից մեկը: Արևի առաջին ճառագայթների ներքո՝ Մասիսի սպիտակափառ գագաթը փայլում էր վարդագույն շողերով, որ աչք էին շլացնում: Արագածի պսակաձև գագաթը չէր երևում: Նա դեռ պատած էր ձյունի ճերմակ մշուշով, որպես մի ամոթ

💫Ուշադրությո՛ւն, մեկնարկում է Ֆանտաստիկա ժանրում հինգերորդ համահայկական Գրական Մրցույթը՝ #Armcon2025-ը, ✨ Այս տարվա նախաձեռնությունը կոչվում է "ՔԱՂԱՔ", այն նվիրված է քաղաքային ֆանտաստիկային ժամանակակից Հայաստանում: ~ Մրցույթին մասնակցելու համար ծանոթացեք կանոններին այս կայքում և ուղարկեք Ձեր աշխատանքները սույն թվականի հուլիսի 5-ից մինչև 2026 թ. հունվարի 10-ը ընկած ժամանակահատվածում: Լավագույն աշխատանքները կտպագրվեն ժողովածուի տեսքով📚 Շապիկի ձևավորման հեղինակն է Մարիամ Համբ

📖 2025թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 18:30-ին , Common Ground Books & Spirits -ում ( Բաղրամյան 6 ) կկայանա «Դիցային» ժողովածուի շնորհանդեսը։ Գիրքը լույս է տեսել Արմկոն 2023 Չորրորդ մրցույթի արդյունքում և ներառում է տարբեր հեղինակների պատմվածքներ։ Սիրով սպասում ենք բոլոր հետաքրքրվածներին։ 🎉 Մուտքն ազատ է։

Կարմիրն ու Ճերմակը քանդում էին սրտի հյուսվածքները` ավելի ու ավելի մխրճվելով Աստվածային Սիրահարի Իրական Սրտի մեջ: Թանձր արյունը ժայթքում էր վերքերից ու ծորում: Շտապել էր պետք. հարևան խորշում էին Կանաչը, Մանուշակագույնը և Սևը: Մրցակցությունն անողոք էր: Սրտի մեջ փորված թունելները տարածվում էին բոլոր ուղղություններով: Վերջ չկար: Մետաղյա սղոցներն աշխատում էին անդադար, սիրտը խժռվում էր անընդհատ, հյուսվածքը կտրտվում էր մանր պատառների և տեղափոխվում Կայաններ: Արդեն մի քանի էոն էր, ինչ

Վառվեցին լույսերը, դանդաղ բացվեցին իրար կողքի շարված կրիոխցիկները, սենյակը լցվեց հորանջող, ձգվող, հնամաշ կոմբինիզոններն անշտապ հագնող մարդկանցով: «Բարի արթնացում, 26-րդ հերթափոխ», - հնչեց անհաղորդ ձայնը բարձրախոսից։ - «Բժիշկ Նակամուրա, շտապ մոտեցեք 6-րդ բուժխցիկ։ Ինժեներ Ֆաբիո Սանչես, մոտեցեք 4-րդ շարժիչի սեկտոր, խափանվել է սառեցուցիչը…» - Qué diablos… Աչքդ չբացած միանգամից գործի են ուղարկում, բա՞ սա կյանք ա, - բողոքեց Սանչեսն իր կողքին նստած կնոջը: «Ավագ մոլորակագետ Լուսինե

Արևի շողը պատուհանից ներս էր ընկել։ Փոշեհատիկները, միմյանց հերթ չտալով, պարում էին շողքում։ Մերկ ոտնաթաթը դրեց տախտակե հատակին․ բեմը սպասում էր։ Մոտեցավ արևաշողքին, ներսում ներկայացում էր։ Հետո մերկ ոտքերը քայլեցին մակերևույթով։ Ամենօրյա կրկնվող վարժություններից մարմնի զգայունությունը բացարձակ էր։ Էներգետիկ կուտակումները, որոնք բերել էր բեմ, մարդկային կերպարանքներ էին ստացել, շարժվում էին շուրջը։ Նրանց հետ պարում էր, խոսում․․․ Ափը պարզեց, շոշափեց օդը, հետո հավաքեց, շաղախեց ու