Посвящается памяти Артура Артаваздовича Тарханяна 1. Дождь ☔ Ереван промокал под шквальным дождём, который уже шел больше трех часов. Дождь, буквально обрушился на город, без обычной увертюры. По городу текли грязные реки, уносившие с собой весь мусор с уличных тротуаров. Сама природа решилась на влажную уборку, пока его обитатели спали, готовясь к очередному понедельнику. Под дождь всегда сладко спится, и, практически, всех жителей города одолел довольно странный глубоки

We passed upon the stairs We spoke of was and when Although I wasn't there He said I was his friend Which came as a surprise I spoke into his eyes I thought you died alone A long long time ago Դեվիդ Բոուի - Երեխանե՜ր։ Դիմավորե՜ք ձեր նոր համադասարանցուն։ Անունը Գայ է։ Գայ Միրդինյան։ Ընկեր Բաբայանը մեր մաթեմի դասատուն ու նաև դասղեկն էր։ Գիրուկ, քառասունն անց կին էր, մազերը՝ սպիտակող, հումորով, էներգիան ու խարիզման՝ տեղը։ - Լավ կնայեք, չէ՞։ Չիմանամ նեղում-մեղում եք, հա… Դասարանո

— Բարև ձե․․․ — Սարքից թերթիկ վերցրե՛ք ու հե՛րթ կանգնեք, — առանց Տիգրանի վրա նայելու` ասաց ճղճղան ձայնով կինը։ Տիկնոջ ճակատը թաքնված էր անձրևանոց հիշեցնող մազափնջի տակ, իսկ շպարի շերտն այնքան հաստ էր, որ որոշ հատվածներում արդեն ճաքել էր։ Վագրենավոր վերնաշապիկին ամրացրած մետաղական պիտակի վրա գրված էր «Ռոմելլա»։ — Չէ՛, ես ուրիշ հարցով եմ․․․ — Տղա՛ ջան, բոլորն էլ ուրիշ հարցով են, — Ռոմելլայի ձայնը գրատախտակ քերծող եղունգի պես էր հնչում։ — Հարցերի համար էլ են թերթիկ քաշում։ — Ե-ե

Он в руки воздух взял, который был осязаемее воска. И понял, что сидеть в конторе — неважный метод руководства. Владимир Уфлянд Նա բուռը օդ վերցրեց՝ Մեղրամոմից էլ մածուցիկ: Բայց դե հոգուն կպած էր ցեց. Որ կյանքը նեղ է, հանց խցիկ: Վլադիմիր Ուֆլյանդի մոտիվներով Կենտրոնը դատարկոտ էր դեռ, արտասահմանցի համարյա չկար, սովորական մարդ էլ քիչ էր, չնայած վտարանդի արցախցիների համար իրեր դեռ հավաքում էին Թորգոմի սիրած այգում, բայց էնտեղ էլ մարդ չկար, բացի մի աղջկանից, Թորգոմը բերեց մի քանի