Արևի շողը պատուհանից ներս էր ընկել։ Փոշեհատիկները, միմյանց հերթ չտալով, պարում էին շողքում։ Մերկ ոտնաթաթը դրեց տախտակե հատակին․ բեմը սպասում էր։ Մոտեցավ արևաշողքին, ներսում ներկայացում էր։ Հետո մերկ ոտքերը քայլեցին մակերևույթով։ Ամենօրյա կրկնվող վարժություններից մարմնի զգայունությունը բացարձակ էր։ Էներգետիկ կուտակումները, որոնք բերել էր բեմ, մարդկային կերպարանքներ էին ստացել, շարժվում էին շուրջը։ Նրանց հետ պարում էր, խոսում․․․ Ափը պարզեց, շոշափեց օդը, հետո հավաքեց, շաղախեց ու

23։00 Կյանքիս ամենամեծ սարսափը՝ կաթվածահար քունը, մարմինս անկողնուն էր գամել։ Քամու հանկարծակի պոռթկումը բացեց պատուհանը՝ խճճելով թափանցիկ վարագույրը։ Տեսադաշտիս վերջում հազիվ նկատելի մի շարժում զգացի։ Ես մենակ չէի. ինչ-որ բան, պատերը ճանկռելով, սողում էր հատակին ու մոտենում անօգնական, անշարժ մարմնիս... 21։00 Երբ մտա ներս, Փիրումյանը, հիվանդանոցային շապիկը հագին, նստած էր մահճակալին։ Մտովի շնորհակալություն հայտնեցի, որ մարքեթինգի բաժնի վաթսունամյա գիրուկ տնօրենն ինձ մեջքով չէ

Ինչպե՞ս կառուցել Դայսոնի գունդ։ Առաջինն, ինչ պետք է իմանաք. Դայսոնի գունդը հսկայական կառույց է, որն իր մեջ է թակարդում մի ամբողջ աստղ՝ հնարավորություն ստանալով կուտակել ու փոխակերպել աստղի էներգիան։ Նման մեգակառույց ստանալու հետ կապված երեք հիմնական խնդիր կա։ Ինչպե՞ս ապահովել նյութի ահռելի այն քանակը, որից կառուցվելու է գունդը։ Ինչպե՞ս կազմակերպել շինարարական աշխատանքները։ Ինչպե՞ս անել, որպեսզի նյութը կարողանա կլանել, կուտակել ու փոխակերպել աստղի էներգիան։ Մոռացա ներկայանամ։

- Հաշվարկներ քո օգտին չեն: Ողջ մնալու հավանականությունը ամեն վայրկյան ավելի փոքր է։ Քաղաքի գիշերային լույսերը սողում են սաղավարտի ապակու վրայով։ Մոտոցիկլետիդ սուլոցը խլացնում է ականջակալիդ մեջ լսվող Նինվեի ձայնը։ -077448, չորս կիլոմետր անց պարեկների նոր խումբ է քեզ սպասում։ Նրանք ունեն կրակելու իրավունք։ Հանձնվելը, հավանաբար, տրամաբանական քայլ է։ « Լռի՜ր, Նինվե»: Դու լսում ես պարեկների էլեկտրոնային մոտոցիկլետների՝ ականջ ծակող սուլոցը։ -077448, ճանապարհը փակ է։ Բոլոր հա

1. Երազին անվերջ գալիս էր դպրոցը։ Տեսնում էր իրեն անկողնում պառկած մտածելիս՝ բաց թողնի Խոկումը, մի քիչ էլ քնի ու ավելի առույգ գնա Ապրումակցմանը, թե ստիպի իրեն արագ հագնվել ու տանից դուրս գալ։ Մեկ այլ երազում նստած էր Օրագրման դասին ու ինքնամփոփ գրելու փոխարեն հետևում էր դասընկերների՝ երկարուկ գործիքները բռնելու ու սպիտակ ռետրոքառակուսիներով շարժելու տանջանքներին։ Վեր թռավ մտքով, որ ուշանում է դպրոցից, սկսում էր հանգստացնել արագ խփող սիրտը մինչև տեսնում էր կողքը պառկած խռմ

Գլուխ 1 Աստղերը սառն էին և անտարբեր Անդադար թրթռացող կարմիր կետը ասես հիպնոտիկ ուժ ուներ. Կապիտանը արդեն մի քանի րոպե շշմած նայում էր վիրտէկրանին¹, մոռանալով թարթել։ Ծանուցման անդուր ձայնը նրան հանկարծակիի բերեց՝ արդեն հույսը կտրել էր, որ մինչև ճաշի ժամը իր նավի հերթը կհասնի։ «Յուպիտեր 2.0»²-ի գլխավոր կայարանը Ծիր Կաթինում ամենամեծն էր, սակայն հանրությանը ավելի հայտնի էր որպես ամենադանդաղ սպասարկողը։ Կառավարման վահանակին մատների թեթև հպումով կապիտանը ուղարկեց նավը լցակայան,

- Իմ ամուսինը,- ասաց երիտասարդ, սիրունատես կինը քառասունն անց տղամարդուն,- դարձել է դյուրաբորբոք, չար և օր օրի նմանվում է հրեշի։ Եվ ձեր հավաստիացումը, որ նա կկազդուրվի, չի կատարվել։ Տղամարդը գլուխը կախեց։ - Գիտեք, նման դեպք մեզ մոտ չի եղել։ Ճիշտ է, մենք նորաստեղծ կազմակերպություն ենք, սակայն նման դեպք չի հանդիպել։ Պատմեք ամեն ինչ, սկզբից։ Տղամարդը ստում էր։ Վիճակագրություն նա չուներ։ Ընկերությունը նոր էր ստեղծվել։ Ֆինանսներ էլ չուներ մեծ տարածք վարձելու համար ու հիմա կնոջն ըն

Կարինի երկինքը հետաքրքիր փայլ ունի։ M դասի կարմիր հսկայից արձակվող թույլ ճառագայթները ցերեկային երկինքը լցնում են զմրուխտի փայլով՝ նման Երկրի հյուսիսափայլին, իսկ գիշերների թանձրությունը լուսավորվում է միայն հաճախ պատահող կայծակնափայլ ամպրոպներից։ Միջաստղային ճանապարհների «խուլ հատվածում» գտնվող այս մոլորակը այցելուներ գրեթե չի ունենում․ Կարապի թևից Պերսևս տիեզերական անցումներ հազվադեպ են լինում գալակտիկայի խավար գոտու պատճառով։ Հենց այդ անցումներն իրականացնող աստղագնացների

«Հարգելի՛ դոկտոր Եվա Զորթյան, Հայաստանի Հանրապետության Գիտությունների Ազգային Ակադեմիայի անունից պատիվ ունենք հրավիրելու Ձեզ՝ որպես միջազգային ճանաչում ունեցող հետդոկտորական գիտաշխատողի, մասնակցելու բացառիկ հետազոտական ծրագրի, որի առարկան է Հայաստանի Վայոց Ձորի քարանձավներից մեկի՝ Մոզրովի անոմալ ակտիվության ուսումնասիրությունը։ Ձեր հետազոտության առարկան է լինելու քարանձավում ընթացող երևույթների և պրոցեսների ուսումնասիրությունը, ներառյալ՝ հնարավոր միկրոկենսաբանական ակտիվությո

Վիրտոպիայում ամեն ինչ հնարավոր էր. ընտրիր ցանկացած կերպարանք ու բնակվիր ցանկացած աշխարհում։ Եթե եղածները չես հավանում, կարող ես հավերժությունից ժամանակ ծախսել ու ստեղծել քո սեփական աշխարհը։ Չնայած լայն ընտրությանը, հիմնադիրները սովորաբար նախընտրում էին բանական մարդու դասական արտաքինն ու ապրում նյութական իրականության տարբեր վայրերն ու դարաշրջանները նմանակող աշխարհներում։ Նորեկները, ովքեր նյութական իրականությունում ծնվածներից մի քանի սերունդ հետո էին լույս աշխարհ եկել, իրենց չէ

Նվիրվում է բոլոր նողկալի կարապներին Շորժայի եռագլուխ հրվանդանիկից դեպ Արտանիշի հրվանդանը՝ Մեծ Սևանի ափեզրին մոտիկ, սարի միջով քարքարոտ ճամփա կա, ապառաժների սուր ծայրերը՝ ցից, բայց Սիմոնի ջիփն այդտեղով կարող է անցնել, ու գնացի՜ն մինչև… Մետաղյա այծը լավ երևում էր Եռաժայռի գագաթներից մեկին: -Վախտին էս սաղ ջրի տակ էր,- ասաց Սիմոնը,- Սևանի հատակով ենք գնում: Պապս ասում էր՝ էս երեք ժայռը ջրից ցցված կղզյակներ էին, ինքը իրա հոր հետ գալիս նավակով ստե իշխան էին բռնում բլեսնայի վրա: Էնք

Բանակից նոր էի եկել, երբ առաջին անգամ կարդացի Բորխեսի «Բաբելոնյան Գրադարանը»։ Էն տարիներին հարցնեիք՝ ինչ եմ մտածում Բորխեսի կամ ընդհանրապես գրողների մասին, կասեի, որ դրանցից ավելի անբովանդակ մեկ էլ գրականագետներն են։ Ուղղակի սերս գրող էր։ Անընդհատ ինքնագրվող բանաստեղծություն-աղջիկ, որ ամեն օր մի նոր մտքով էր վառվում. խելացի կոշիկների արտադրությունից մինչև տնական լավանդայի օճառների վաճառքը։ Ես եմ մեղավոր։ Ինձ գցեցի նրա ջրերը։ - Մենակ մի բան եմ ուզում, - ասում էի բանակային ընկե

Գլուխ 1 - Պրոֆեսոր Իսիկամի, Գործակալության ներկայացուցիչ Այզեկ Դիրակը պատրաստ է Ձեզ ընդունել։ Խնդրեմ, ներս անցեք։ - Ա՞յզեկը,- զարմացավ պրոֆեսորը,-ոչ պարոն ֆոն Բրաունն անձա՞մբ։ Ես խնդրել էի,- նա մի պահ լռեց, կարծես մտքերն էր ուզում հավաքել ու նորից շարունակեց,- հասկանո՞ւմ եք, հարցն այնքան անձնական է, որ ես խնդրել էի, որ նա անձամբ ինձ ընդունի։ - Օ, հասկանում եմ Ձեզ, պրոֆեսոր Իսիկամի,- հնարավորինս քաղաքավարի սկսեց պատասխանել քարտուղարուհին, սակայն վերջ

Արամն այն պատվախնդիր հայերից էր, ում համար աշխարհի կենտրոնը, սկիզբն ու վերջը Լեռնահայաստանն էր։ Անխախտելի, անքննելի միակ օրենքը մինչև վերջին շունչը ծառայել ազգին ու մայր հողին։ Գլուխ խոնարհել միայն Աստծո տաճարում, սուրբ խորանի առաջ ու Բարձրյալի սուրբ անունը շուրթերին։ Այս խենթ հայրենասերը չէր կարող հանդուրժել, որ համագյուղացիները ֆիդային Արամի հետևից ծաղրական խոսքեր ասեին կամ ծիծաղեին, ինչ է Աստված իրեն ու իր Աննային երկու աղջիկ էր պարգև արել։ Ինչ անեին խեղճերը, որ իրենց բախտ

Կար-չկար մի թագավոր կար: Այս թագավորը ունենում է երեք որդի: Օրերից մի օր թագավորի աչքերը կուրանում են: Հավաքվում են աշխարհի բոլոր բժիշկները, իմաստունները: Բժիշկները ճարը չեն գտնում, իսկ իմաստուններից մեկը ասում է. -Թագավո ՛ ր ապրած կենա, հեռու-հեռավոր լեռների այն կողմ մի խնձորի ծառ կա, անմահական խնձորի ծառ: Թե այդ խնձորներից ուտես, աչքերիդ լույսը կբացվի: Քո միակ փրկությունը անմահական խնձորն է: Մարդ ուղարկիր, թող բերի: Միայն իմացիր, որ ծառը հսկվում է դրերի կողմից: Գտի ՛ ր թա

Երաժշտությունն ու աղմուկը փոթորկի պես խլացրին: Շփոթված կանգ առա: Լույսերը կայծակնային արագությամբ փոխվում էին՝ կարմիր, կապույտ, կանաչ, դեղին … Մի քանի րոպե անց աչքերս հարմարվեցին միջավայրին: Երիտասարդները ակտիվ պարում էին իրար հրելով, գոռալով, համբուրվելով և հալվելով երաժշտության հնչյունների տակ: Որոշները խմում էին ալկոհոլային խմիչքներ, «կպցնում» մեկ գիշերվա համար զուգընկերներ … Ես չպետք է մոռանայի՝ ինչու եմ եկել այստեղ: Մեջքս ուղղեցի և «ձանձրացող» հայացքով սուզվեցի ամբոխի մե

Սիրում էր ձուկ բռնել։ Գետը խորը չէր։ Ափին մոտ գրեթե թզաչափ էր, մանր քարերով առատ։ Հսկա քարերը տեղափոխել էր գետի հունին ընդառաջ, փակել ջրի ճանապարհը, քարերին հանդիման ջուրը հավաքվում էր, լճանում, հետո հեռանում․ շատ հարմար էր որսի համար։ Ձկնորսությունն ավելի էր սիրում, քան օջախի կրակը պահելը, դրանով հիմա հաջողությամբ փոքր եղբայրներն էին զբաղվում։ Ջրում ոտքերը զգում էին քարերի տարբեր ձևերը՝ կլոր, հարթ, երբեմն սուր, որից հանկարծ լարվում ու ցավից ցատկոտում էր, բայց միևնույնն է հաճ

1 Քաղաքամայր Վանադվինի փողոցներում եռուզեռ էր տիրում։ Քաղաքի բոլոր ծայրերից ամբոխները շտապում էին գլխավոր հրապարակ` արտասովոր ներկայացում դիտելու։ Պճնված առևտրականներն ու ցնցոտիազգեստ ռամիկները, ալեհեր ծերունիներն ու երիտասարդ կանայք մեկը մյուսին հրելով փորձում էին ավելի լավ դիրք նվաճել գլխավոր տաճարի դիմաց։ Տաճարի աստիճաններին մռայլ կերպարանքով կանգնած էին սևազգեստ ու երկարամորուս մարդիկ` Սուրբ Գահի նվիրյալ սպասավորները։ Երկու զորական հրապարակ բերեցին ծանր շղթաներով կապկպվ

Սպիտակ դուռը ճռռաց: Պատուհանի մոտ նստած երիտասարդը դանդաղ շրջվեց: Նայեց ներս մտնող կնոջը: Շուրթերը ճկվեցին պինդ աղեղնալարի պես: Նշան բռնեց ուղիղ կնոջ աչքերի մեջ: -Յաաա, ողջույն Գիշերամայր… 2 Հայելիները չեն ստում: Սպիտակ մազերը, ծիկրակելով սևերի արանքից, հիշեցնում են, որ Կարինեն 45 տարեկան է: Չի ներկելու: Հայելուն ստելն իսկական արկածախնդրություն է: -Վայ Լիլո, մազերիդ փոխարեն կանաչի ա աճել,-կատակում է 12 ամյա որդին: Աղջիկը, որ երեք տարով մեծ է, ծռմռում է բերանը. -Լավա դե: Ես ապ

1 Անահիտը գիտակցում էր, որ իր դեպքում գլխացավը թեթևացնելը պահանջում էր ավելին, քան պարզապես ճակատի մերսումը կամ դեղորայքային միջամտությունը: Աստվածների մարմինները չէին գործում հստակ կենսառիթմերով, ուստի սովորական մեթոդները անարդյունավետ էին իր համար: Մեքենայի սահուն շարժումը կարող էր որոշակի հանգստություն առաջարկել, եթե չլիներ Արձագանքի՝ նյարդեր ջախջախող ձայնը։ Տարեց դիցուհու հայտնած լուրերը Անահիտի գլխացավից էլ ավելի անդուր էին: — Ոստիկանությունը չի միջամտի, բայց կոչ արեցին