📖 2025թ. փետրվարի 20-ին, ժամը 18:30-ին , Common Ground Books & Spirits -ում ( Բաղրամյան 6 ) կկայանա «Դիցային» ժողովածուի շնորհանդեսը։ Գիրքը լույս է տեսել Արմկոն 2023 Չորրորդ մրցույթի արդյունքում և ներառում է տարբեր հեղինակների պատմվածքներ։ Սիրով սպասում ենք բոլոր հետաքրքրվածներին։ 🎉 Մուտքն ազատ է։

Արամն այն պատվախնդիր հայերից էր, ում համար աշխարհի կենտրոնը, սկիզբն ու վերջը Լեռնահայաստանն էր։ Անխախտելի, անքննելի միակ օրենքը մինչև վերջին շունչը ծառայել ազգին ու մայր հողին։ Գլուխ խոնարհել միայն Աստծո տաճարում, սուրբ խորանի առաջ ու Բարձրյալի սուրբ անունը շուրթերին։ Այս խենթ հայրենասերը չէր կարող հանդուրժել, որ համագյուղացիները ֆիդային Արամի հետևից ծաղրական խոսքեր ասեին կամ ծիծաղեին, ինչ է Աստված իրեն ու իր Աննային երկու աղջիկ էր պարգև արել։ Ինչ անեին խեղճերը, որ իրենց բախտ

Կար-չկար մի թագավոր կար: Այս թագավորը ունենում է երեք որդի: Օրերից մի օր թագավորի աչքերը կուրանում են: Հավաքվում են աշխարհի բոլոր բժիշկները, իմաստունները: Բժիշկները ճարը չեն գտնում, իսկ իմաստուններից մեկը ասում է. -Թագավո ՛ ր ապրած կենա, հեռու-հեռավոր լեռների այն կողմ մի խնձորի ծառ կա, անմահական խնձորի ծառ: Թե այդ խնձորներից ուտես, աչքերիդ լույսը կբացվի: Քո միակ փրկությունը անմահական խնձորն է: Մարդ ուղարկիր, թող բերի: Միայն իմացիր, որ ծառը հսկվում է դրերի կողմից: Գտի ՛ ր թա

Երաժշտությունն ու աղմուկը փոթորկի պես խլացրին: Շփոթված կանգ առա: Լույսերը կայծակնային արագությամբ փոխվում էին՝ կարմիր, կապույտ, կանաչ, դեղին … Մի քանի րոպե անց աչքերս հարմարվեցին միջավայրին: Երիտասարդները ակտիվ պարում էին իրար հրելով, գոռալով, համբուրվելով և հալվելով երաժշտության հնչյունների տակ: Որոշները խմում էին ալկոհոլային խմիչքներ, «կպցնում» մեկ գիշերվա համար զուգընկերներ … Ես չպետք է մոռանայի՝ ինչու եմ եկել այստեղ: Մեջքս ուղղեցի և «ձանձրացող» հայացքով սուզվեցի ամբոխի մե

Սիրում էր ձուկ բռնել։ Գետը խորը չէր։ Ափին մոտ գրեթե թզաչափ էր, մանր քարերով առատ։ Հսկա քարերը տեղափոխել էր գետի հունին ընդառաջ, փակել ջրի ճանապարհը, քարերին հանդիման ջուրը հավաքվում էր, լճանում, հետո հեռանում․ շատ հարմար էր որսի համար։ Ձկնորսությունն ավելի էր սիրում, քան օջախի կրակը պահելը, դրանով հիմա հաջողությամբ փոքր եղբայրներն էին զբաղվում։ Ջրում ոտքերը զգում էին քարերի տարբեր ձևերը՝ կլոր, հարթ, երբեմն սուր, որից հանկարծ լարվում ու ցավից ցատկոտում էր, բայց միևնույնն է հաճ

1 Քաղաքամայր Վանադվինի փողոցներում եռուզեռ էր տիրում։ Քաղաքի բոլոր ծայրերից ամբոխները շտապում էին գլխավոր հրապարակ` արտասովոր ներկայացում դիտելու։ Պճնված առևտրականներն ու ցնցոտիազգեստ ռամիկները, ալեհեր ծերունիներն ու երիտասարդ կանայք մեկը մյուսին հրելով փորձում էին ավելի լավ դիրք նվաճել գլխավոր տաճարի դիմաց։ Տաճարի աստիճաններին մռայլ կերպարանքով կանգնած էին սևազգեստ ու երկարամորուս մարդիկ` Սուրբ Գահի նվիրյալ սպասավորները։ Երկու զորական հրապարակ բերեցին ծանր շղթաներով կապկպվ

Սպիտակ դուռը ճռռաց: Պատուհանի մոտ նստած երիտասարդը դանդաղ շրջվեց: Նայեց ներս մտնող կնոջը: Շուրթերը ճկվեցին պինդ աղեղնալարի պես: Նշան բռնեց ուղիղ կնոջ աչքերի մեջ: -Յաաա, ողջույն Գիշերամայր… 2 Հայելիները չեն ստում: Սպիտակ մազերը, ծիկրակելով սևերի արանքից, հիշեցնում են, որ Կարինեն 45 տարեկան է: Չի ներկելու: Հայելուն ստելն իսկական արկածախնդրություն է: -Վայ Լիլո, մազերիդ փոխարեն կանաչի ա աճել,-կատակում է 12 ամյա որդին: Աղջիկը, որ երեք տարով մեծ է, ծռմռում է բերանը. -Լավա դե: Ես ապ

1 Անահիտը գիտակցում էր, որ իր դեպքում գլխացավը թեթևացնելը պահանջում էր ավելին, քան պարզապես ճակատի մերսումը կամ դեղորայքային միջամտությունը: Աստվածների մարմինները չէին գործում հստակ կենսառիթմերով, ուստի սովորական մեթոդները անարդյունավետ էին իր համար: Մեքենայի սահուն շարժումը կարող էր որոշակի հանգստություն առաջարկել, եթե չլիներ Արձագանքի՝ նյարդեր ջախջախող ձայնը։ Տարեց դիցուհու հայտնած լուրերը Անահիտի գլխացավից էլ ավելի անդուր էին: — Ոստիկանությունը չի միջամտի, բայց կոչ արեցին

Գարուն էր։ Քամին ցրել էր ամպերը, երկինքը կարծես հուզված լիներ արևի նորաթուխ ճառագայթներից։ Օդը արցունքի պես թափանցիկ էր։ Վաղորդյան ցողը դեռ նշմարվում էր թփերի վրա։ Ես որոշել էի վաղ ճամփա ընկնել, որ մինչև մութը վրա հասնելը գյուղում լինեի։ Ես հստակ նպատակով էի գնում գյուղ․ երկու ամսով գյուղի երեխաներին պիտի գրականություն սովորեցնեի։ Ինքս ինձ ուսուցչապետ հռչակած ու իմ ինքնահռչակ պաշտոնից գոհ, կպչուն ժպիտով ու երազաշաղախ աչքերս չորս արած՝ գնում էի դեպի Պիծուշեն։ Որոշել էի գնալ փո

Կար մի դարաշրջան, երբ աշխարհը լի էր մոգությամբ, առասպելական արարածներն ապրում էին մարդկանց կողքին, ռազմիկները փառք էին վաստակում իրենց արիությամբ, իսկ գուսանները գովերգում էին նրանց սխրանքներն իրենց երգերում։ Այդ դարաշրջանում երկրի վրա սփռված էին բազում թագավորություններ և դրանցից ամենահարուստն ու գեղեցիկը Լեռնածովքն էր։ Մի հսկա լեռնապատ երկիր, որ տարածվում էր երեք ծովերի շուրջ՝ Երկնածովի, Վիշապածովի ու Կապուտանի։ Լեռնածովքից հարավ ընկած էր Մեծ Անապատը, որտեղ ծնվում ու կործա

Գլուխ 1 Ոչ այնքան ձանձրալի էքսկուրսիան Տասնմեկամյա Դավիթը պատրաստ էր երդվել, որ սա իր կյանքի ամենաանհետաքրքիր էքսկուրսիան էր։ Ամառը մոտենում էր վերջին, և մինչև դպրոց վերադառնալը տղան հույս ուներ գոնե մի քանի հիշարժան արկած ունենալ: Սակայն դատելով վերջին արշավների միապաղաղությունից և էքսկուրսավարների անգիր արված տեքստերից՝ ոչ արկածներ, ոչ էլ հետաքրքրություն առաջացնող փաստեր չէին սպասվում: Հոգնելով էքսկուրսավարի մոնոտոն ձայնից, Դավիթը անընդհատ հետ էր ընկնում խմբից, նախընտրելով

Պարող լեռների հյուսիսային լանջերը քարքարոտն էին խիստ և հատկապես մայրամուտին, երբ Լեռնաշխարհը լքող արևի ճառագայթները սողալով անց էին կենում սարերի կատարներից անդին, այդ լանջերը չարագույժ երանգներ էին ստանում: Ցերեկվա տապից բավականաչափ տաքացած ժայռաբեկորները սկսում էին ճարճատյունով սառչել, խորհրդավոր սուլոցներ արձակելով սեղմվում էին ցրտից և թվում էր թե բարձրաբերձ գագաթներն ուր որ է սկսելու էին ուս-ուսի տված շուրջպար բռնել այդ ձայների տակ: - Հին առասպելն ասում է, թե լեռներում ապ

Վառ աչքեր կտրուկ բացվեցին։ Հեռվում ծովերն էին աղմկում։ Գլխավերևում երկինքը մռայլ էր, մութ ու անբարյացակամ: Քամին ոռնում էր ինչպես մի կատաղի, հզոր առյուծ։ Խիտ մառախուղը, որն օձի պես սողում էր լեռնագագաթների միջով, թաքցնում էր արևի լույսը: Երկինքը բարկացած էր. և Նա նույնպես: Զուտ վայրկյաններ արթուն լինելն արդեն իսկ ուշ էր։ Պետք էր արագացնել։ *** – Այսօր պրոֆեսոր Մորգան Բ. Հերցենին, ով հայտնի ամերիկացի պատմաբան և Հարվարդի մարդաբանության պրոֆեսոր է, տեսել են պարոն Արթուր Մարեցյա

«…Եվ Տերը տեսնելով`գթաց նրան ու ասաց. «Մի լար»: Ապա մոտեցավ ու դիպավ դագաղին: Նրանք, որ տանում էին դագաղը, կանգ առան: Եվ Նա ասաց. «Երիտասարդ, քեզ եմ ասում, վեր կաց»: Եվ նա, որ մեռած էր, նստեց ու սկսեց խոսել …»: Քահանան նայեց հավատացյալներին: Անտաբեր էին: Մտքերով էին: Ոմանք քնել էին: Հինգ տարեկան աղջնակն ուսումնասիրում էր Աստվածամոր նկարը: Գույներ: Տիկին Ալվարդն իր կարմիր ձեռքերին էր նայում. հաստամարմին մատանին եկել էր կշիռ և տեսք հաղորդելու գործից և քնքշանքից ճաքճքած պինդ մատ

Երեք պատերազմների մասնակից Գիժը (զինակիցների տված մականունն էր՝ տաքարյուն ու արագ բորբոքվող բնավորությանը միանգամայն համահունչ) մեքենայի ոնտնակն այնպես սեղմեց, կարծես ուզում էր ճզմեր ոչնչացներ դրան։ Գոռաց։ Լավ էր՝ մեքենայի մեջ ու շրջակայքում մարդ չկար, ոչ ոք գժի տեղ չէր դնի։ Ոչ էլ հեգնական քմծիծաղով կնայեր դեմքին, ինչպես տարածաշրջանի ամենահայտնի ու պահանջված, եթե չասենք՝ շուկան մենաշնորհի վերածած վիշապաորսը՝ Գառնիկը։ Գժի աչքերի առաջ հայտնվեց որսորդի բազուկը, որը պատված էր վիշ

Und wenn du lange in einen Abgrund blickst, blickt der Abgrund auch in dich hinein. Nietzsche - Պարոն Վարդանյան, ի՞նչ գիտեք «Անդունդ» համակարգի մասին։ Երբ նման հարց տալիս է աշխարհի ամենաազդեցիկ մարդկանցից մեկը, պատասխանը լավ կլինի ձևակերպես արագ, սեղմ ու ստույգ։ Ես մեկ անգամ էլ աչքի տակով անցկացրեցի Ռյու Նակամուրայի աշխատասենյակը։ Սպարտայական պարզություն, ոչ մի ավելորդ բան։ Դատարկ պատեր, աշխատասեղան, ձախ պատը ամբողջովին թափանցիկ. «Էոլ» իմերսիվ տեխնոլոգիայի շնորհիվ քեզ թվում է

[Լուսնի օր, Երեզկան] [Տրե] [21-րդ Զառիվայր] Տեղանուններ. Վերին Ցամաք, Ներքին Ցամաք, Գեհեն Աստվածներ. Բոցեղեն (նաև՝ Վահագն), Կրկնակ (նաև՝ Արեգ), Նանե, Անահիտ, Տիր, Գոյարար (նաև՝ Արամազդ) Գիշերամայրեր. Թանաք, Իժե Գեհենաբնակներ. Հատու, Սպանդարամետ 1 Երազիս մեջ՝ լույսը սուր դանակ էր դարձել ու կոկորդս էր պատռում։ Ինքս ինձ թափ տվեցի, Թանա՛ք՝ կշտամբեցի ինձ, դու լույսի ճանկերով տարվողը չես, քեզ հավաքիր։ Վերին Ցամաքը քո կարիքն ունի, լլկված աստվածները պարկուճի մեջ են, սև գույնը խրած սր

1. - Կարող եք ներսում սպասել, մինչև տիկին Հակոբյանը մոտենա, - ասում է ինձ երիտասարդ աղջիկը ու բացում դուռը դեպի մեծ սենյակ։ Մոտենում եմ գրասեղանի դիմաց դրված երկու բազկաթոռին, մեկում տեղավորում ուսապարկս, մյուսում նստում։ Հայացքս գցում եմ աջ կողմիս պատուհանից դուրս։ Երեքուկես տարի Երևանում եմ, որից երեքուկեսն էլ գալիս եմ տիկին Հակոբյանի մոտ, ու թեև կյանքը բավականին մարսելի է թվում, ամեն շաբաթվա այցին ընդառաջ ասելիքներս չեն վերջանում։ - Ողջույն, ո՞նց ենք, - երկու րոպե առաջ մտա

«…Հնամենի աստղերը մոռացված տիեզերքի Ժամանակ առ ժամանակ գալիս են այցի, Դառնում են աշխարհի կողմն աչքերը ջրալի, Որ հիշեն իրենց քրոջը՝ վաղուց անհասանելի: Լեռնային ժողովուրդը թերևս չհիշի՝ Երկնային ծնունդն իրենց վաղեմի, Երբ ինքնուրաց լուսատուն արար - աշխարհի, Զոհեց իր բեղուն լույսը հանուն իրենց գալիքի, Եվ անունն էր նրա՝ Բիայնիլի…» Ժուկով-ժամանակով, տիեզերքի անծայրածիր խորքերից մեկում, հազարամյա աստեղատան լուսատուները համատեղ երգ էին ասում, երգում էին լույսի մասին, երբ ընտրյալ հողե

Աթենքի մարմարակերտ տաճարներից հեռու` քաղաքի ետնախորշում էր գտնվում Զենոբիոսի գինետունը։ Երեկոյան այստեղ էին հավաքվում հասարակ աթենացիներն ու քաղաքի ոչ այնքան ունևոր հյուրերը։ Յուղե լամպերի աղոտ լույսը հազիվ լուսավորում էր սրահն ու զարմանահրաշ ստվերներ գցում բորբոսնած պատերի վրա։ Փայտե սեղանների շուրջ խմբված այցելուները տարված էին զանազան խոսակցություններով։ Գինետան դուռը բացվեց ու ներս մտավ ցնցոտիավոր մի մարդ։ Հազիվ 35 տարեկան լիներ, բայց չարքաշ կյանքն արդեն հետք չէր թողել..